ហេតុអ្វីស្បែកជើងបាល់ទាត់បង្កើតភាពខុសគ្នា?

ហេតុអ្វីស្បែកជើងបាល់ទាត់បង្កើតភាពខុសគ្នា?

ការជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់ត្រឹមត្រូវចាប់ផ្តើមពីប្រភេទទីលាន ទម្រង់ជើង និងតួនាទីលេង មិនមែនពីម៉ាកល្បី ឬតម្លៃខ្ពស់បំផុតទេ។ សម្រាប់កីឡាករនៅកម្ពុជា និងអ្នកតាមដានការប្រកួត FIFA World Cup ២០២៦ ត្រូវប្រៀបធៀបស្បែកជើងសម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិ ស្មៅសិប្បនិម្មិត និងទីលានក្នុងសាលា ដោយពិនិត្យបាតស្បែក លំនាំដុំបាត ទម្ងន់ និងការចងជើង។ ស្បែកជើងប្រភេទ អេហ្វជី សមស្មៅធម្មជាតិស្ងួត ខណៈប្រភេទ អេជី មានដុំតូចជាង និងរាលដាលជាងសម្រាប់ស្មៅសិប្បនិម្មិត។ ការវាស់ជើងនៅពេលល្ងាចអាចជួយទុកចន្លោះប្រហែល ៥–១០ មីលីម៉ែត្រ ដើម្បីជៀសវាងម្រាមជើងបុកខាងមុខ។ តាមស្តង់ដារឧបករណ៍របស់ FIFA និងការណែនាំសុខភាពពី អង្គការសុខភាពពិភពលោក ការក្តាប់ល្អត្រូវសមជាមួយផ្ទៃទីលាន មិនមែនរឹងបំផុតជានិច្ចទេ។ សាកពាក់ជាមួយស្រោមជើងប្រកួត ហើយដើរនិងបត់ជើងមុនទិញ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

បើលេងលើស្មៅធម្មជាតិ៖ ជ្រើសបាតស្បែកជើងសម្រាប់ការក្តាប់ត្រឹមត្រូវ

សម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិ ស្បែកជើងប្រភេទ អេហ្វជី ដែលមានដុំបាតជាប់ល្មម និងរៀបចំជាច្រើនទិស គឺជាជម្រើសសមស្របបំផុតសម្រាប់ទីលានស្ងួត ឬសើមបន្តិច។ វាជួយឱ្យជើងប្តូរទិសបានលឿន ខណៈមិនជាប់ដីខ្លាំងពេក។ ប្រសិនបើទីលានមានភក់ ឬទឹកច្រើន ប្រភេទ អេសជី ដែលមានដែកប្តូរបាន អាចផ្តល់ការក្តាប់ល្អជាង ប៉ុន្តែមិនគួរប្រើលើស្មៅសិប្បនិម្មិត ឬដីរឹងឡើយ។

កំហុសធំបំផុតគឺគិតថា ដុំបាតវែងជាងមានន័យថារត់លឿនជាង។ តាមរូបវិទ្យា កម្លាំងកកិតកើនឡើងនៅពេលបាតចាក់ចូលដី ប៉ុន្តែបើចាក់ជ្រៅពេក កម្លាំងបង្វិលលើកជើង និងជង្គង់ក៏កើនឡើងដែរ។ និយាយឱ្យខ្លី គឺការក្តាប់លើសកម្រិតអាចបង្កើនហានិភ័យរបួស មិនមែនជាប្រាក់ចំណេញឥតខ្ចោះទេ។ ពិនិត្យព័ត៌មានទីលានរបស់ក្លិប ឬអ្នករៀបចំការប្រកួតមុនថ្ងៃលេង ហើយកុំយកស្បែកជើងអេហ្វជីទៅប្រើលើកម្រាលកៅស៊ូ។

• ស្មៅធម្មជាតិស្ងួត៖ ប្រភេទ អេហ្វជី។
• ស្មៅធម្មជាតិសើម ឬមានភក់៖ ប្រភេទ អេសជី។
• ដីរឹង និងស្មៅខ្លី៖ ប្រភេទ អេហ្វជី ឬ អេហ្វជី/អេជី ដែលក្រុមហ៊ុនផលិតអនុញ្ញាត។
• ទីលានកម្រាលសិប្បនិម្មិត៖ កុំប្រើដែកប្តូរ ប្រសិនបើបទបញ្ជាមិនអនុញ្ញាត។

សម្រាប់អ្នកចង់យល់ពីឥទ្ធិពលទីលានលើល្បឿនបាល់ អាចអាន [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មូលដ្ឋានអំពីប្រភេទទីលានបាល់ទាត់]។ ទិន្នន័យបែបនេះមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកអាន ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក ដែលតាមដានយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងការប្រកួត World Cup ២០២៦—not just រូបរាងស្បែកជើងទេ។

បើលេងលើស្មៅសិប្បនិម្មិត៖ តើបាត អេជី និង អេហ្វជី/អេជី ខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

ស្បែកជើងប្រភេទ អេជី មានដុំបាតខ្លី ច្រើន និងរាលដាលស្មើៗគ្នា ដើម្បីចែកសម្ពាធលើស្មៅសិប្បនិម្មិត។ វាផ្តល់តុល្យភាពល្អជាង អេហ្វជី នៅពេលទីលានរឹង និងមានការកកិតខ្ពស់។ ប្រភេទ អេហ្វជី/អេជី អាចប្រើបានលើផ្ទៃច្រើន ប៉ុន្តែត្រូវអានស្លាកផលិតផល ព្រោះការរចនារបស់ នីក អាឌីដាស និង ភូម៉ា មិនដូចគ្នាទាំងអស់ទេ។

លើទីលានសិប្បនិម្មិត កំដៅជិតផ្ទៃដីអាចខ្ពស់ជាងស្មៅធម្មជាតិ ជាពិសេសនៅអាកាសធាតុក្តៅរបស់ភ្នំពេញ និងសៀមរាប។ ដូច្នេះ ស្បែកជើងដែលមានស្រទាប់ខាងលើទន់ពេក អាចពាក់ឆាប់ជាងការរំពឹងទុក ប្រសិនបើមិនសម្អាតកៅស៊ូ និងខ្សាច់បន្ទាប់ពីលេង។ ចំណុចដែលមនុស្សជាច្រើនមិនសូវដឹងគឺ អាយុកាលបាតមិនអាស្រ័យលើចំនួនម៉ោងលេងតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើការកកិត កំដៅ និងការបត់បែនរបស់ទីលានផងដែរ។

ត្រូវជ្រើសយ៉ាងនេះ៖

1. ប្រសិនបើលេងលើស្មៅសិប្បនិម្មិតជាប្រចាំ ២–៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ សូមអាទិភាព អេជី។
2. ប្រសិនបើប្តូររវាងស្មៅធម្មជាតិ និងសិប្បនិម្មិត សូមពិនិត្យប្រភេទ អេហ្វជី/អេជី។
3. ប្រសិនបើលេងហ្វុតសាល ឬទីលានរាបរឹង សូមប្រើបាតរាបប្រភេទ អ៊ីនដ័រ មិនមែន អេជី។
4. ប្រសិនបើបាតរអិល ឬដុំបាតបាក់ សូមឈប់ប្រើភ្លាម ទោះស្បែកខាងលើនៅស្អាតក៏ដោយ។

ចង់ប្រៀបធៀបម៉ាក និងបាតឱ្យច្បាស់ជាងនេះទេ? សូមចាប់ផ្តើមពីការណែនាំបន្ថែមខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

បើមានជើងទូលាយ ឬលេងតួនាទីជាក់លាក់៖ តើត្រូវជ្រើសរាងណា?

ជើងទូលាយត្រូវការប្រអប់ម្រាមជើងមានទំហំ និងសម្ភារៈដែលអាចបត់តាមជើងបាន ខណៈខ្សែប្រយុទ្ធលឿនត្រូវការស្បែកជើងស្រាល និងបិទជើងរឹង។ ទោះយ៉ាងណា តួនាទីមិនគួរជាហេតុផលតែមួយសម្រាប់ការទិញទេ ព្រោះទម្រង់ជើង និងទីលានមានឥទ្ធិពលធំជាងពាក្យផ្សព្វផ្សាយរបស់ម៉ាក។ ស្បែកជើងដែលសមល្អ ប៉ុន្តែធ្ងន់ជាង ២០–៣០ ក្រាម មិនចាំបាច់ធ្វើឱ្យកីឡាករយឺតជាក់ស្តែងឡើយ ប្រសិនបើវាកាត់បន្ថយការឈឺជើង និងការរអិល។

សម្រាប់អ្នកការពារ និងខ្សែបម្រើ ការគាំទ្រកែងជើង និងភាពរឹងមធ្យមអាចសំខាន់ជាងទម្ងន់ស្រាលបំផុត។ សម្រាប់ខ្សែប្រយុទ្ធ អាចជ្រើសផ្ទៃខាងលើដែលជួយប៉ះបាល់ និងបាញ់បានល្អ ប៉ុន្តែកុំជឿថាស្បែកបែប “គ្រប់គ្រងបាល់” នឹងធ្វើឱ្យការបញ្ជូនបាល់ត្រឹមត្រូវដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ បាល់នៅតែអាស្រ័យលើបច្ចេកទេស មុំជើង និងល្បឿនបាល់។ សម្រាប់អ្នកចាំទី ការក្តាប់នៅកែងជើង និងការបត់បែនពេលលោតមានតម្លៃជាងរូបរាងភ្លឺចែងចាំង។

ពិនិត្យចំណុចទាំងនេះមុនសម្រេចចិត្ត៖

• ជើងតូច ឬជើងស្តើង៖ ជ្រើសទម្រង់ជាប់ជើង និងកុំទុកចន្លោះធំ។
• ជើងទូលាយ៖ សាកម៉ូដែលមានស្បែកខាងលើអាចពង្រីកបាន និងប្រអប់ម្រាមជើងមិនចង្អៀត។
• កែងជើងងាយរបួស៖ រកកែងជើងមានទ្រនាប់ និងការចងដែលមិនរអិល។
• ស្បែកជើងកុមារ៖ ទុកចន្លោះប្រហែល ៥ មីលីម៉ែត្រ ប៉ុន្តែកុំធំដល់ថ្នាក់ជើងរអិល។
• អ្នកលេងប្រចាំសប្តាហ៍៖ អាទិភាពភាពរឹងមាំ និងការជួសជុលងាយ ជាងការសន្សំទម្ងន់តិចៗ។

អត្ថបទ [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ វិធីថែរក្សាស្បែកជើងកីឡា] នឹងជួយបន្ថែមអាយុកាលស្បែកជើង និងបាតរបស់អ្នក។

តើកំហុសអ្វីខ្លះដែលគួរជៀសវាងពេលជ្រើសស្បែកជើង?

កំហុសដែលគួរជៀសវាងបំផុតគឺទិញតាមរូបរាង តម្លៃ ឬកីឡាករដែលពាក់ម៉ូដែលដូចគ្នា ដោយមិនពិនិត្យទីលាន និងទម្រង់ជើង។ ស្បែកជើងតម្លៃខ្ពស់អាចមានសម្ភារៈល្អ ប៉ុន្តែបើបាតមិនសមទីលាន វាអាចផ្តល់តម្លៃប្រើប្រាស់ទាបជាងម៉ូដែលកម្រិតមធ្យម។ ការគិតជាប្រូបាប៊ីលីតេគឺសាមញ្ញ៖ ប្រសិនបើអ្នកលេង ៨០ ភាគរយលើស្មៅសិប្បនិម្មិត ការទិញ អេជី ជាធម្មតាមានតម្លៃរំពឹងទុកល្អជាងការទិញ អេហ្វជី ព្រោះការក្តាប់ និងការពាក់សមនឹងបរិយាកាសប្រើប្រាស់។

កុំសាកស្បែកជើងតែពេលអង្គុយ។ សូមឈរ រត់ខ្លី បត់ទៅឆ្វេងស្តាំ និងធ្វើចលនាដូចប៉ះបាល់។ ពិនិត្យថាម្រាមជើងអាចកម្រើកបាន ប៉ុន្តែកែងជើងមិនរអិល។ ប្រសិនបើមានការឈឺចាប់ភ្លាមៗនៅចំហៀងជើង ឬចំណុចក្តៅក្រោមម្រាមជើង នោះមិនមែនជារឿងដែលត្រូវ “ពាក់ឱ្យស៊ាំ” ជានិច្ចទេ។ ការឈឺកើនឡើងមានន័យថារូបរាងស្បែកជើងមិនសម។

យោងតាម សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ឧបករណ៍កីឡាត្រូវគោរពលក្ខខណ្ឌសុវត្ថិភាព និងបទបញ្ជាការប្រកួត។ គោលការណ៍សុវត្ថិភាពអាចសង្ខេបបានថា៖ “ឧបករណ៍មិនត្រូវបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកពាក់ ឬអ្នកដទៃឡើយ”។ នេះមានន័យថាដុំបាតខូច ដែកមុត ឬបាតរលុង មិនគួរយកទៅប្រកួតទេ ទោះជាការប្រកួតស្ម័គ្រចិត្តក៏ដោយ។

តើការត្រួតពិនិត្យរយៈពេល ៣០ ថ្ងៃគួរធ្វើដូចម្តេច?

ការត្រួតពិនិត្យ ៣០ ថ្ងៃគួរមើលសភាពបាត ស្នាមបែក ការរអិល និងការឈឺជើង បន្ទាប់ពីប្រើជាប្រចាំ។ វាមិនមែនជាច្បាប់ថាស្បែកជើងត្រូវប្តូរនៅថ្ងៃទី ៣០ ទេ ប៉ុន្តែជាចំណុចវាស់ស្ទង់ដើម្បីរកបញ្ហាមុនវាក្លាយជារបួស។ ប្រសិនបើស្បែកជើងត្រូវប្រើ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ នោះក្រោយ ៣០ ថ្ងៃវាប្រហែលបានឆ្លងកាត់ ១២–១៤ វគ្គប្រើប្រាស់ ហើយគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឃើញការពាក់ដំបូង។

តារាងពិនិត្យអាចធ្វើបានដូចនេះ៖

1. ថ្ងៃទី ១៖ កត់ប្រភេទទីលាន ទំហំស្បែកជើង និងចំណុចតឹង។
2. ថ្ងៃទី ៧៖ ពិនិត្យថាកែងជើងរអិល ឬមានស្នាមកកិតដែរឬទេ។
3. ថ្ងៃទី ១៤៖ មើលដុំបាតដែលពាក់ខ្លាំង និងសម្អាតខ្សាច់ចេញ។
4. ថ្ងៃទី ២១៖ ពិនិត្យស្នាមបែកលើស្បែកខាងលើ និងតំបន់ដេរ។
5. ថ្ងៃទី ៣០៖ ប្រៀបធៀបការក្តាប់ជាមួយថ្ងៃដំបូង ហើយសម្រេចថាត្រូវបន្ត ប្រើជាគូបម្រុង ឬប្តូរ។

កុំដាក់ស្បែកជើងសើមក្នុងថង់បិទជិត និងកុំប្រើកំដៅខ្លាំងដើម្បីសម្ងួត ព្រោះកំដៅអាចធ្វើឱ្យកាវ និងស្បែកសិប្បនិម្មិតខូច។ ដោះដីដោយជក់ទន់ សម្អាតដោយក្រណាត់សើម ហើយទុកឱ្យស្ងួតនៅកន្លែងមានខ្យល់។ អ្នកអានដែលចង់ភ្ជាប់ការវិភាគស្បែកជើងជាមួយស្ថិតិកីឡាករ អាចមើល [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ យុទ្ធសាស្ត្រវិភាគក្រុមបាល់ទាត់] នៅ ទស្សនៈគ្រូបង្វឹក។

សូមពិនិត្យព័ត៌មានបន្ថែមអំពីសុវត្ថិភាពលំហាត់ប្រាណតាម អង្គការសុខភាពពិភពលោក។ គោលការណ៍សំខាន់មិនស្មុគស្មាញទេ៖ ឧបករណ៍សមរម្យ បង្កើនការគ្រប់គ្រង និងបន្ថយហានិភ័យ ប៉ុន្តែមិនអាចជំនួសការកម្តៅសាច់ដុំ ឬបច្ចេកទេសល្អបានឡើយ។

ចង់បន្តស្វែងយល់ពីការជ្រើសរើស និងវិភាគបាល់ទាត់ឱ្យបានច្បាស់? សូមចូលមើលព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធនៅទីនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើស្បែកជើងបាល់ទាត់ប្រភេទ អេហ្វជី ជាអ្វី?

ចម្លើយ៖ អេហ្វជី គឺជាស្បែកជើងសម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិដែលមានសភាពរឹង ឬស្ងួតមធ្យម។ វាមានដុំបាតជាប់ជាប់គ្នា ដើម្បីផ្តល់ការក្តាប់ពេលរត់ បត់ និងបាញ់បាល់។ មិនគួរប្រើវាលើទីលានកម្រាលរឹង ឬស្មៅសិប្បនិម្មិតជាប្រចាំទេ ព្រោះការកកិតអាចធ្វើឱ្យដុំបាតពាក់ និងបង្កសម្ពាធលើជង្គង់។ មុនទិញ សូមពិនិត្យស្លាករបស់ នីក អាឌីដាស ឬ ភូម៉ា ឱ្យច្បាស់ថាបាតត្រូវនឹងទីលានរបស់អ្នក។

សំណួរ៖ តើត្រូវវាស់ជើងដើម្បីជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់ដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ត្រូវវាស់ជើងនៅពេលល្ងាច ពាក់ស្រោមជើងដែលនឹងប្រើពេលប្រកួត ហើយទុកចន្លោះប្រហែល ៥–១០ មីលីម៉ែត្រខាងមុខ។ ដាក់កែងជើងជាប់ជញ្ជាំង រួចវាស់ពីជញ្ជាំងដល់ម្រាមជើងវែងបំផុត ហើយប្រៀបធៀបជាមួយតារាងទំហំរបស់ម៉ាកនីមួយៗ។ ត្រូវសាកដើរ រត់ និងបត់ជើង ព្រោះទំហំដូចគ្នារបស់ នីក អាចមានទម្រង់ខុសពី អាឌីដាស ឬ ភូម៉ា។ ប្រសិនបើម្រាមជើងចង្អៀត ឬកែងជើងរអិល សូមប្តូរម៉ូដែល មិនមែនបង្ខំជើងឱ្យស៊ាំទេ។

សំណួរ៖ តើបាត អេជី ខុសពី អេហ្វជី យ៉ាងដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ អេជី មានដុំបាតខ្លី និងច្រើនជាង សម្រាប់ចែកសម្ពាធលើស្មៅសិប្បនិម្មិត ខណៈ អេហ្វជី ត្រូវបានរចនាសម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិ។ អេជី ជាទូទៅផ្តល់ភាពស្ថិតស្ថេរល្អជាងលើកម្រាលសិប្បនិម្មិត និងអាចពាក់បាតយឺតជាង អេហ្វជី នៅបរិយាកាសនោះ។ ប្រសិនបើអ្នកប្តូរទីលានញឹកញាប់ សូមពិនិត្យម៉ូដែល អេហ្វជី/អេជី ដែលក្រុមហ៊ុនផលិតបញ្ជាក់ច្បាស់។ កុំសន្និដ្ឋានតាមរូបរាងដុំបាតតែប៉ុណ្ណោះ ព្រោះសម្ភារៈ និងលំនាំក៏មានឥទ្ធិពលដែរ។

សំណួរ៖ តើជើងទូលាយគួរជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់មួយណា?

ចម្លើយ៖ ជើងទូលាយគួរជ្រើសម៉ូដែលដែលមានប្រអប់ម្រាមជើងធំ និងស្បែកខាងលើអាចបត់តាមទម្រង់ជើង។ សូមសាកពាក់ជាមួយស្រោមជើងប្រកួត ហើយពិនិត្យថាម្រាមជើងមិនត្រូវបានបង្ខំចូលគ្នា។ ស្បែកជើងដែលតឹងខ្លាំងអាចបង្កពងបែក ក្រចកឈឺ និងការបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងពេលប្រកួត។ កុំទិញទំហំធំពេកដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាទទឹង ព្រោះកែងជើងរអិលអាចធ្វើឱ្យការបត់ជើងមិនសុវត្ថិភាព។

សំណួរ៖ តើស្បែកជើងតម្លៃខ្ពស់ល្អជាងស្បែកជើងតម្លៃមធ្យមឬ?

ចម្លើយ៖ ស្បែកជើងតម្លៃខ្ពស់មិនចាំបាច់ល្អជាងទេ ប្រសិនបើបាតមិនសមទីលាន ឬរាងមិនសមជើង។ ម៉ូដែលកម្រិតខ្ពស់អាចមានទម្ងន់ស្រាល សម្ភារៈទន់ និងការប៉ះបាល់ល្អ ប៉ុន្តែអត្ថប្រយោជន៍ទាំងនោះមានតម្លៃតិច ប្រសិនបើអ្នកលេងលើទីលានខុសប្រភេទ។ គិតតាមតម្លៃប្រើប្រាស់៖ បើអ្នកលេង ២–៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ស្បែកជើងមធ្យមដែលរឹងមាំអាចផ្តល់ផលចំណេញល្អជាងម៉ូដែលថ្លៃ។ សូមចំណាយលើភាពសម និងសុវត្ថិភាពជាមុនសិន។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីស្បែកជើងបាល់ទាត់រអិល ទោះបាតនៅមើលទៅថ្មី?

ចម្លើយ៖ ស្បែកជើងអាចរអិលដោយសារបាតមិនសមទីលាន ខ្សាច់ជាប់ច្រើន ដុំបាតពាក់មិនស្មើ ឬផ្ទៃទីលានមានទឹកនិងធូលី។ សូមសម្អាតបាតដោយជក់ទន់ ពិនិត្យដុំបាត និងប្រៀបធៀបជាមួយប្រភេទទីលានដែលក្រុមហ៊ុនផលិតណែនាំ។ ប្រសិនបើលេងស្មៅសិប្បនិម្មិតដោយស្បែកជើង អេហ្វជី ការកកិតអាចធ្វើឱ្យការក្តាប់មិនស្ថិតស្ថេរ ទោះស្បែកខាងលើនៅស្អាតក៏ដោយ។ បើមានដុំបាតបាក់ ឬរលុង ត្រូវឈប់ប្រើ និងប្តូរគូថ្មី។

សំណួរ៖ តើគួរប្តូរស្បែកជើងបាល់ទាត់រៀងរាល់ប៉ុន្មានខែ?

ចម្លើយ៖ មិនមានចំនួនខែថេរទេ ប៉ុន្តែអ្នកលេងប្រចាំសប្តាហ៍គួរត្រួតពិនិត្យរៀងរាល់ ៣០ ថ្ងៃ និងប្តូរនៅពេលបាតរអិល ស្បែកបែក ឬកែងជើងមិនទប់។ អ្នកលេង ២–៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍អាចប្រើបានយូរជាងអ្នកលេងរាល់ថ្ងៃ ប្រសិនបើមានការសម្អាត និងសម្ងួតត្រឹមត្រូវ។ កុំវាស់អាយុកាលតាមរូបរាងស្អាតតែប៉ុណ្ណោះ ព្រោះបាតខាងក្រោមអាចបាត់សមត្ថភាពក្តាប់មុនស្បែកខាងលើ។ កំណត់ត្រាចំនួនវគ្គលេង និងសភាពបាត ជួយសម្រេចបានច្បាស់ជាងការទាយ។